Pendnâme, Farsça bir kelime olup, “öğüt kitabı” anlamına gelir. İslam, tasavvuf, gelenek ve görenekleri temel alarak hemen her konuda ahlaki öğütlerin verildiği manzum (şiir) veya mensur (düz yazı) eserlere pendnâme adı verilir. Pendnâme türünün şekillenip yaygınlık kazanmasında özellikle Feridüddin Attar’ın “Pendnâme” adlı eserinin önemli bir etkisi vardır. Türk edebiyatında da bu türde eserler vardır. Örneğin, Yunus Emre’nin “Risaletü’n Nushiyye” adlı eseri, Anadolu sahasındaki ilk pendnâme örneğidir. Pendnâmelerde ayet, hadis, atasözü, kıssa ve hikâye gibi unsurlara yer verilebilir. Pendnâme türündeki eserlerle ilişkili diğer türler siyasetnâme, mevize, fütüvvetnâme gibi öğüt verici eserlerdir.
