Fıkhi mezhepler, İslam dininde ibadet, evlilik, boşanma, ticaret, miras ve amel gibi konular doğrultusunda ortaya çıkan mezheplerdir. Fıkhi mezheplere Sünni mezhepler de denmektedir. Fıkhi mezhepler dört tanedir. Bunlar; Hanefi, Maliki, Şafii ve Hanbeli mezhepleridir. Bu dört mezhebin hepsi de haktır, doğrudur.
Bu dört mezhebin kurucuları ve kısaca özellikleri şunlardır:
-
Hanefi mezhebi: Kurucusu Ebu Hanife (699-767) dir. İmam-ı A’zam, en büyük imam demektir. Bu lakabı ona verenlerin başında İmam-ı Şafii gelmektedir. Hanefi mezhebi akla önem veren bir mezheptir. Bu mezhep Irak’ta ortaya çıkmıştır.
-
Maliki mezhebi: Kurucusu Malik bin Enes (712-795) dir. Bu mezhep Medine’de ortaya çıkmıştır. Malik bin Enes, Medine’de yaşayan sahabe ve tabiinlerin uygulamalarına önem vermiştir.
-
Şafii mezhebi: Kurucusu Şafii (767-820) dir. Bu mezhep Mısır’da ortaya çıkmıştır. Şafii, hadislere büyük önem vermiş ve fıkıh usulü ilminin kurucusu olarak kabul edilmiştir.
-
Hanbeli mezhebi: Kurucusu Ahmed bin Hanbel (780-855) dir. Bu mezhep Bağdat’ta ortaya çıkmıştır. Hanbeli mezhebi, Kur’an ve Sünnet’e sıkı sıkıya bağlı olan bir mezheptir. Selefiyye anlayışına en yakın Sünni mezhep olarak tanınır.
