Michelson-Morley deneyi, 1887 yılında Albert Michelson ve Edward Morley tarafından yapılan ve eter teorisini test etmeyi amaçlayan bir deneydir. Eter teorisi, ışığın boşlukta yayılabilmek için bir ortama ihtiyacı olduğunu varsayan bir teoridir. Bu teoriye göre, ışığın hızı eterin yoğunluğuna ve hareketine bağlı olarak değişebilir.
Michelson-Morley deneyi, ışığın hızını farklı yönlere göre ölçmek için bir interferometre adı verilen bir alet kullandı. Eğer eter teorisi doğruysa, Dünya’nın hareketi nedeniyle ışığın hızında farklı yönlere göre bir fark olması beklenirdi. Ancak deney sonucunda, ışığın hızında herhangi bir fark tespit edilemedi. Bu sonuç, eter teorisine karşı en büyük kanıt olarak kabul edildi ve Michelson’a 1907 yılında Nobel Fizik Ödülü’nü kazandırdı.
Michelson-Morley deneyinin sonucu, Einstein’ın özel görelilik kuramının temelini oluşturdu. Einstein, ışığın hızının her referans çerçevesinde sabit olduğunu ve eter gibi bir ortama ihtiyaç duymadığını ileri sürdü. Bu kuram, uzay ve zaman arasındaki ilişkiyi açıkladı ve klasik fizik yasalarının yüksek hızlarda geçerli olmadığını gösterdi.
