Meselson ve Stahl, deneylerinde melez DNA yapısına sahip bakterileri yüz kuşak boyunca normal azot içeren besi ortamında çoğaltmış olsalardı deneylerinin sonunda hâlen melez DNA’yı gözlemlerler miydi? Gerekçesiyle açıklayınız.
Meselson ve Stahl, DNA replikasyonunun yarı korumalı olduğu hipotezini destekleyen, Matthew Meselson ve Franklin Stahl tarafından yapılmış bir deneydi. Bu deneyde, bakterilerin DNA’sını etiketlemek için azotun iki izotopu kullanıldı: 15N ve 14N. 15N, azotun daha ağır olan (ve radyoaktif olmayan) izotopudur. 15N ile etiketlenmiş DNA molekülleri, 14N ile etiketlenmiş olanlara göre daha yoğundur ve santrifüjde daha aşağıda yer alırlar.
Deneyde, bakteriler önce 15N içeren besi ortamında çoğaltıldı. Bu şekilde, bakterilerin DNA’sının tamamı 15N ile etiketlendi. Daha sonra, bakteriler 14N içeren besi ortamına aktarıldı ve birkaç kuşak boyunca çoğalmalarına izin verildi. Her kuşakta, bakterilerin DNA’sı santrifüjde ayrıştırıldı ve yoğunluklarına göre yerleştikleri bantlar ölçüldü.
Deneyin sonucunda, Meselson ve Stahl DNA replikasyonunun yarı korumalı olduğunu doğruladılar. Yani, DNA’nın iki ipliği birbirinden ayrılır ve ayrılan eski iplikler yeni DNA’nın oluşumu sırasında şablon görevi görür. Bunun sonucu olarak bir ipliği eski, bir ipliği yeni olan iki DNA molekülü oluşur.
Bu durumda, eğer deneyde melez DNA yapısına sahip bakteriler yüz kuşak boyunca normal azot içeren besi ortamında çoğaltılmış olsaydı, deneyin sonunda hâlen melez DNA’yı gözlemlerler miydi? Cevap hayırdır. Çünkü her kuşakta, eski ipliklerden biri yeni bir iplikle eşlenirken, diğer eski iplik de başka bir yeni iplikle eşlenecektir. Bu şekilde, her kuşakta melez DNA moleküllerinin sayısı yarıya düşecektir. Yüz kuşak sonra ise, melez DNA moleküllerinin sayısı çok azalacak ve neredeyse tamamen kaybolacaktır. Bunun yerine, çoğunlukla 14N ile etiketlenmiş DNA molekülleri görülecektir.
