Atatürk’ün uluslararası ilişkilerde temel aldığı ölçütler şunlardır:
-
Barışçılık: Atatürk, uluslararası ilişkilerde barışın önemine inanmış ve savaşın zararlı olduğunu savunmuştur. Bu nedenle, Türkiye’nin dış politikasında “Yurtta sulh, cihanda sulh” ilkesini benimsemiştir. Bu ilke, Türkiye’nin iç ve dış sorunlarını barışçıl yollarla çözmeye çalıştığını gösterir.
-
Mütekabiliyet: Atatürk, uluslararası ilişkilerde karşılıklılık ilkesini esas almıştır. Bu ilke, Türkiye’nin başka ülkelerle ilişkilerinde eşitlik, saygı ve işbirliği çerçevesinde hareket ettiğini ifade eder. Türkiye, başka ülkelere nasıl davranılmasını istiyorsa, onlara da öyle davranmıştır.
-
Milli egemenlik: Atatürk, uluslararası ilişkilerde milli egemenlik ilkesini vazgeçilmez bir değer olarak görmüştür. Bu ilke, Türkiye’nin kendi bağımsızlığını ve toprak bütünlüğünü koruduğunu ve başka ülkelerin müdahalesine izin vermediğini belirtir. Türkiye, kendi iç işlerine karışılmasına karşı çıkmış ve başka ülkelerin iç işlerine de karışmamıştır.
-
Milli menfaatler: Atatürk, uluslararası ilişkilerde milli menfaatler ilkesini rehber edinmiştir. Bu ilke, Türkiye’nin dış politikasında kendi çıkarlarını ön planda tuttuğunu ve bunun için gerekli adımları attığını anlatır. Türkiye, başka ülkelerle ilişkilerinde kendi milli menfaatlerine uygun olanları seçmiş ve zararlı olanlardan kaçınmıştır.
-
Bağımsızlık: Atatürk, uluslararası ilişkilerde bağımsızlık ilkesine büyük önem vermiştir. Bu ilke, Türkiye’nin dış politikasında kendi kararlarını kendisinin verdiğini ve başka ülkelerden etkilenmediğini gösterir. Türkiye, dış politikasında bağımsız bir tutum sergilemiş ve başka ülkelerin baskı veya tehditlerine boyun eğmemiştir.
Bu ölçütler, Atatürk’ün uluslararası ilişkilerde temel aldığı ölçütlerdir.
