Yunan kabartma örnekleri ile heykel örneklerini karşılaştırdığımızda, kabartma örneklerinde daha çok Arkaik Dönem etkilerinin bulunduğunu söyleyebiliriz. Bunun nedenleri şunlardır:
-
Arkaik Dönem, Yunan heykel sanatının ilk anıtsal örneklerinin ortaya çıktığı dönemdir. Bu dönemde, insan vücudunu oluşturan unsurlar aslına uygun biçimde şekillendirilmiştir. Dönemin serbest heykellerinde katı görünümlü ve cepheden tasvir edilen genç erkek (Kuros) ve genç kız (Kore) heykelleri önemli bir yere sahiptir. Bu heykeller, gerçek kişileri ve tanrıları temsil etmeyen, tanrı veya tanrıçalara sunulan adaklar olarak kabul edilir.
-
Arkaik Dönem’de eserlerde ilk kez alınlık, friz, metop ve akroterlerde tanrılarla ilişkili kabartmalara yer verilmiştir. Kabartmalarla süslenmiş olduğunu bildiğimiz en erken tarihli yapı MÖ 7. yy. ortalarına tarihlenen Girit Adası’ndaki Prinias (Pirinyas) Tapınağı frizidir. Bir süvari alayının betimlendiği kabartmalarda, atlar ve biniciler şematik ve gerçeküstü boyutları ile oldukça oransız bir görünüm sunar. MÖ 6. yüzyılın başlarında inşa edilen Korfu Artemis Tapınağı’nın (MÖ 580) alınlık kabartmalarında, Gorgo Medusa ile hayvan ve insan kabartmalarından oluşan bir sahneye yer verilmiştir.
-
Arkaik Dönem’in sonlarına doğru, kabartma sanatında daha doğal ve gerçekçi bir anlatım gelişmeye başlamıştır. Delfi Apollon Tapınağı’nda bulunan friz kabartmaları bu dönemde ulaşılan ileri seviyeyi göstermektedir. Karmaşık kompozisyonlarda tanrıların devlerle savaşını konu alan hareketli ve figürlü kabartmalarda derinlikli ve gerçekçi bir anlatım bulunmaktadır.
