Osmanlı Devleti, I. Murad Döneminde Anadolu Türk siyasi birliğini sağlamaya yönelik şu politikaları izlemiştir:
-
Anadolu’daki Türk beyliklerini tek tek fethederek veya kendisine bağlayarak, bölgede siyasi ve askeri üstünlük kurmuştur. Özellikle Karamanoğulları, Germiyanoğulları, Candaroğulları, Saruhanoğulları, Aydınoğulları ve Menteşeoğulları gibi beylikler Osmanlı Devleti’nin hedefi olmuştur.
-
Anadolu’da Moğol istilası ve Bizans baskısı nedeniyle zor durumda kalan Türkmenleri himayesine alarak, nüfusunu ve askeri gücünü artırmıştır. Bu sayede Anadolu’da Türk kültürü ve İslam dininin yayılmasını sağlamıştır.
-
Anadolu’da İslam birliği ve dayanışmasını sağlamak için, diğer Türk beyliklerine karşı hoşgörülü ve uzlaşmacı bir tutum sergilemiştir. Ancak bazı Türk beylikleri, Osmanlı Devleti’nin bu politikasını zayıflık olarak algılamış ve ona karşı saldırgan bir tavır takınmıştır.
-
Anadolu’da Timurlular ile mücadele ederek, onların yüksek hâkimiyet iddiasına karşı çıkmıştır. Timurlu Hükümdarı Şahruh’un II. Murad’a “nesep” üzerinden yüklenerek, yüksek hâkimiyetini kabul ettirmek istemesi Osmanlı tarih yazımının başlamasında önemli bir etken olmuştur. II. Murad, Yazıcızâde Ali’ye Osmanlı tarihine dair bir eser yazmasını emretmiştir. Yazıcızâde Ali, İbn Bibi’nin El-Evamirü’l-Alâ’iyye fi’l-Umûri’l-Alâ’iyye adlı eserini bazı kısımları değiştirerek, ilaveler yaparak çevirmiştir. II. Murad’a ve Osmanlıların nesebine dair eklenen kısımlarda Âl-i Osman’ın nesep olarak Âl-i Cengiz’den daha yüksek bir mertebede bulunduğuna vurgu yapılmıştır.
