Büyük patlama teorisi, evrenin nasıl oluştuğunu açıklamaya çalışan bir teoridir. Bu teori, 1920’li yıllarda Rus fizikçi ve matematikçi Alexander Friedmann ve Belçikalı matematikçi ve astronom Georges Lemaître tarafından ortaya atılmıştır. Friedmann ve Lemaître, Einstein’in genel görelilik teorisinden yola çıkarak evrenin genişliyor olması gerektiğini hesaplamışlardır. Bu hesaplamalar, daha sonra Edwin Hubble ve diğer astronomlar tarafından gözlemsel olarak doğrulanmıştır. Büyük patlama teorisi, evrenin yaklaşık 13,8 milyar yıl önce çok küçük, sıcak ve yoğun bir noktadan başlayarak sürekli genişlemeye ve soğumaya başladığını varsayar. Bu noktadan kaynaklanan büyük bir patlama, evrenin temel bileşenlerini oluşturan madde ve enerjiyi ortaya çıkarmıştır. Bu madde ve enerji zamanla yıldızları, galaksileri ve gezegenleri oluşturacak şekilde değişim geçirmiştir. Büyük patlama teorisi, evrenin başlangıcını, yapısını ve gelişimini anlamak için pek çok gözlemsel kanıta dayanmaktadır. Bu kanıtlar arasında kozmik mikrodalga arka plan ışıması, ilk nükleosentez, galaksilerin evrimi ve kırmızıya kayma gibi fenomenler sayılabilir.
