Varlığın sonlu mu yoksa sonsuz mu olduğu, felsefe tarihinde uzun süredir tartışılan bir konudur ve bu soru, varlık felsefesi (ontoloji) ile yakından ilişkilidir. Farklı felsefi akımlar ve düşünürler, bu soruya çeşitli yanıtlar vermişlerdir.
Örneğin, İslam filozoflarından El Kindî, evrenin sonradan oluştuğunu ve zamanın varlıklardaki değişimlerin kanıtı olduğunu savunarak, evrenin sonlu olduğunu ileri sürmüştür. O, evrenin sonlu olduğuna göre bir başlangıcı olduğunu ve bunun başlatıcısının da zorunlu olarak sonsuz bir varlık olacağını belirtmiştir.
Materyalist görüş ise, var olan her şeyin maddeden meydana geldiğini kabul eder ve evrenin ezelî (öncesiz) ve ebedî (sonsuz) olduğunu savunur. Eski Yunan filozoflarından Demokritos ve Epikür, maddeyi gerçek olarak kabul eder ve evrenin yaratılmamış, ezelden ebede sonsuzluk içinde olduğunu öne sürerler.
Aristo ve Platon gibi antik Yunan filozofları da evrenin ve Tanrı’nın varlığının ezelî olduğunu, yani bir başlangıcının olmadığını kabul ederler. Aristo’ya göre yıldızlar ezelî bir yakıtla yanar ve ebedîdirler, Platon ise Tanrı’nın evreni "kaos"tan yarattığını ve bu "kaos"a şekil verdiğini söylerken, evrenin bir başlangıcı olmadığı fikrine yakın durur.
Modern bilim ve fizik yasaları da bu tartışmaya katkıda bulunmuştur. Örneğin, entropi yasası, evrenin sonlu olduğuna dair argümanlar arasında yer alır. Bu yasaya göre, enerji düzensiz bir şekilde dağılır ve bu dağılım tersine dönmez, bu da evrenin sonlu olduğuna işaret edebilir.
Sonuç olarak, varlığın sonlu mu yoksa sonsuz mu olduğu sorusu, hem teistik hem de ateistik görüşler dahil olmak üzere, felsefenin çeşitli alanlarında farklı şekillerde ele alınmış ve tartışılmıştır. Bu konu, insanın evreni ve kendi varlığını anlama yolculuğunda önemli bir rol oynamıştır ve felsefe tarihinde birçok farklı perspektiften ele alınmıştır.
