Hz. Hatice ve Ebu Talip’in vefat ettiği yıla “Hüzün Yılı” denir. Bu yıl, Peygamberliğin onuncu yılında gerçekleşmiştir. Bu dönem, Mekke döneminin en sıkıntılı anlarından biri olarak kabul edilir.
Hz. Hatice ve Ebu Talip, 620 yılında kısa zaman aralıklarıyla vefat etmişlerdir. Onların ölümü, Hz. Muhammed (S.A.V.)’i çok üzmüştür. Çünkü; hem eşi Hz. Hatice hem de amcası Ebu Talip maddi ve manevi olarak Peygamber Efendimizin her zaman en büyük destekçisi olmuştur.
Hz. Hatice’nin vefatından sonra, Hz. Muhammed (S.A.V.)'in kalbi mahzun, gözleri yaşlıydı. Müslümanlar da onun bu hüznünü paylaşıyorlardı. Ancak, şirk cephesinin keyfine diyecek yoktu. Birer insan olmaları haysiyetiyle, insanlığın gereği olan başsağlığı dilemek şöyle dursun, Efendimizi daha da üzmek için ne lâzımsa yapıyorlardı.
Ebu Talip’in vefatıyla Efendimiz (s.a.v) büyük bir dayanağını kaybetmiş oldu. Ondan sonra Benî Hâşim, boykot yıllarında uğradıkları nefsî ve mâlî zararlar sebebiyle Efendimiz’i eskisi kadar himâye edemediler. Nitekim Allah Rasûlü (s.a.v), yardım aramak için Tâif ’e gitti, oradan müsbet cevap alamayınca hacca gelen kabileleri tek tek dolaşarak Allah’ın dînini neşrederken kendisine yardım etmelerini istedi.
