Rakam ve renk sembolizmi, eski toplumların dünyayı ve yaşadıkları coğrafyayı algılama biçimlerini doğrudan şekillendirmiştir. Geçmişte insanlar yönleri, iklimleri ve yeryüzü şekillerini sadece fiziksel özellikleriyle değil, onlara yükledikleri manevi ve kültürel anlamlarla haritalandırmıştır. Bu noktada renkler, özellikle ana yönleri ve bu yönlerdeki coğrafi bölgeleri ifade etmek için yoğun bir şekilde kullanılmıştır. Örneğin eski Türk ve Asya kültürlerinde doğu gök rengi yani mavi ile, batı ak yani beyaz ile, kuzey kara ile, güney ise kızıl renk ile sembolize edilmiştir. Anadolu'nun kuzeyindeki denize Karadeniz, batısındaki ve güneyindeki denizlere de Akdeniz ile Kızıldeniz denmesinin temelinde yatan isimlendirme mantığı tamamen bu yön ve renk eşleşmesine dayanır. Merkez ise genellikle sarı ile ifade edilerek dünyanın kalbini, ana toprağı veya yönetim merkezini temsil etmiştir.
Rakamlar ise coğrafi mekanın sınırlarını, boyutlarını ve evrenin düzenini kavramada kullanılmıştır. Dört rakamı ana yönleri ve dünyanın dört bucağını simgelerken, yedi, dokuz veya on iki gibi rakamlar gökyüzünün, yeryüzünün ve yeraltının mistik katmanlarını ifade etmiştir. İnsanlar dağları, nehirleri veya yerleşim bölgelerini belirli sayılarla ifade ederek hem mekansal bir düzen oluşturmuş hem de coğrafyaya kültürel bir kimlik katmıştır. Bir bölgenin dört bir yanından veya yedi ikliminden bahsetmek, o alanın sadece fiziksel sınırlarını değil, bütünlüğünü ve mekansal gücünü anlatmanın bir yolu olmuştur.
Renkler ve sayılar bir araya geldiğinde, coğrafya sadece taşlardan, topraktan ve sulardan ibaret cansız bir yeryüzü parçası olmaktan çıkıp, belirli bir sisteme sahip, anlamlı bir yaşam alanına dönüşmüştür. Eski medeniyetler bu semboller aracılığıyla dünyayı zihinlerinde kodlayarak bir harita çizmiş ve doğayla kurdukları bağı güçlendirmiştir. Bu anlayış, insanın etrafındaki devasa ve bilinmez coğrafyayı anlamlandırma, evrendeki kendi konumunu belirleme ve doğanın işleyişini bir kurala bağlama çabasının bir yansımasıdır.
