Hz. İbrahim’in (a.s.) ateşe atılması, onun Allah’a olan güvenini, teslimiyetini ve tevhid mücadelesini gösteren ibretlik bir olaydır. Bu olay, Kur’an-ı Kerim’de de anlatılmaktadır.
Hz. İbrahim, putlara tapmayan ve Allah’ın birliğini savunan bir peygamberdi. Kavmi ise, putlara ve Nemrut adlı zalim bir krala inanıyorlardı. Hz. İbrahim, kavmini doğru yola çağırdı, ancak onlar onu dinlemediler. Hatta putları kırdığı için onu öldürmek istediler.
Nemrut ve avanesi, Hz. İbrahim’i ateşte yakmaya karar verdiler. Bir ay boyunca odun topladılar ve dağ gibi bir ateş yaktılar. Ateş o kadar büyüktü ki, kuşlar bile yakınından geçemiyordu. Hz. İbrahim’i mancınıkla ateşe atmak için hazırladılar.
Bu sırada melekler, Allah’a dua ettiler ve Hz. İbrahim’e yardım etmek istediler. Ancak Hz. İbrahim, meleklere “Dost ile dostun arasına girmeyin! Rabbim ne dilerse ben ona razıyım!” dedi. Ateşe atılırken de “Allah bize yeter, O ne güzel vekildir.” diye dua etti.
Allah Teala da, Hz. İbrahim’i korudu ve ateşi onun için serin ve selametli kıldı. Ateş, Hz. İbrahim’e hiçbir zarar vermedi, sadece kelepçe ve prangalarını eritti. Hz. İbrahim, ateşten sağ salim çıktı ve Allah’ın kudretini herkese gösterdi.
