Aristoteles, duyumsamanın ve düşünmenin yaşamın iki temel etkinliği olduğunu ve birbirleriyle ilişkili olduklarını savunur. Aristoteles’e göre, duyumsama, dış dünyadan gelen formları algılama yeteneğidir. Düşünme ise, bu formları akıl yoluyla işleme ve değerlendirme yeteneğidir. Bu anlamda, duyumsama, düşünmenin ön koşuludur. Çünkü duyumsama olmadan, akıl üzerinde çalışacak hiçbir form olmaz. Ancak, duyumsama tek başına düşünmek için yeterli değildir. Çünkü duyumsama sadece bireysel ve değişken formları algılar, ama onların özünü ve nedenlerini kavrayamaz. Bu nedenle, düşünmek için duyumsamanın yanı sıra akla da ihtiyaç vardır. Akıl, duyumsal formları soyutlayarak evrensel ve değişmez kavramlara ulaşır. Bu kavramlar, bilimin ve felsefenin temelini oluşturur. Dolayısıyla, Aristoteles’e göre, düşünmek için duyumsama gerekli ama yeterli değildir.
