a) Bu DNA’larda çift ipliklerin birbirinden ayrılması, azotlu organik bazların sayısına ve türüne bağlıdır. Bazlar arasında hidrojen bağları bulunur ve bu bağlar DNA’nın çift sarmal yapısını sağlar. A ve T bazları arasında iki hidrojen bağı, G ve S (sitozin) bazları arasında ise üç hidrojen bağı vardır. Bu nedenle, G ve S içeren DNA iplikleri daha fazla hidrojen bağına sahip olduğu için daha zor ayrılır. Bu DNA’larda G ve S sayısı şöyle sıralanabilir:
I. DNA: 900 II. DNA: 400 III. DNA: 500
Bu sıralamaya göre, en kolay ayrılan DNA II. DNA, en zor ayrılan DNA ise I. DNA’dır. Dolayısıyla, bu DNA’larda çift ipliklerin birbirinden ayrılması şu sıraya göre olur:
II. DNA < III. DNA < I. DNA
b) DNA’ların çift ipliğinin kolay ya da zor ayrılmasının sebebi, azotlu organik bazların sayısı ve türüdür. Bazlar arasındaki hidrojen bağlarının sayısı ve gücü, DNA’nın çift sarmal yapısının stabilitesini belirler. Hidrojen bağlarının sayısı ve gücü arttıkça, DNA’nın çift ipliğinin ayrılması zorlaşır. Bu nedenle, G ve S içeren DNA iplikleri daha fazla hidrojen bağına sahip olduğu için daha zor ayrılır.
