Wilson ilkelerinden biri, savaş sonrasında hiçbir devletin toprak ilhak etmemesi gerektiğiydi. Ancak, İtilaf Devletleri bu ilkeyi kabul etmediler. Çünkü, onlar savaşta kazandıkları toprakları almak istiyorlardı. Bu nedenle, Wilson ilkesi ile kendi çıkarları arasında bir denge bulmak için mandaterlik adı verilen bir sistem geliştirdiler.
Mandaterlik sistemi, Milletler Cemiyeti tarafından verilen bir yetkiye dayanıyordu. Bu yetkiye göre, İtilaf Devletleri Osmanlı İmparatorluğu’nun ve Almanya’nın kaybettiği toprakları yönetmek için mandater devlet olarak seçiliyorlardı. Mandater devletler, bu topraklarda kendi çıkarlarını koruyabiliyor, ancak tam anlamıyla egemenlik kuramıyorlardı. Mandaterlik sistemi, Wilson ilkelerine uygun görünmek için bir bahane olarak kullanılıyordu. Aslında, bu sistem sömürgeciliğin yeni bir biçimiydi.
