Ateizmi savunan filozoflar, tarih boyunca farklı dönemlerde ve farklı gerekçelerle ortaya çıkmışlardır. Ateizm, tanrının var olmadığını veya varlığının bilinemeyeceğini iddia eden bir düşünce biçimidir. Ateizmin tarihi, antik Yunan’dan günümüze kadar uzanır. Antik Yunan’da ateizmi savunan filozoflar arasında Diagoras, Protagoras, Demokritos, Epikuros ve Lucretius sayılabilir. Bu filozoflar, tanrıların insanların korkularından ve hayallerinden doğduğunu, evrenin atomlardan oluştuğunu ve doğal yasalara göre işlediğini ileri sürmüşlerdir. Orta Çağ’da ise ateizm, Hristiyanlık egemenliği altında baskılanmış ve nadiren görülmüştür. Orta Çağ’da ateizmi savunan tek önemli filozof, İslam dünyasında yaşayan Ebu’l-Ala el-Maarri olarak kabul edilir. El-Maarri, tanrının varlığına ve dinlere karşı çıkmış, insanın kendi akıl ve iradesine güvenmesi gerektiğini savunmuştur. Modern Çağ’da ise ateizm, Rönesans, Reform, Aydınlanma ve Bilimsel Devrim gibi hareketlerle birlikte yeniden canlanmış ve yaygınlaşmıştır. Modern Çağ’da ateizmi savunan filozoflar arasında Descartes, Hobbes, Spinoza, Hume, Rousseau, Kant, Fichte, Hegel, Feuerbach, Marx, Nietzsche, Freud, Russell, Sartre, Camus ve Dawkins gibi isimler sayılabilir. Bu filozoflar, tanrının varlığını kanıtlamak için sunulan argümanları eleştirmiş, tanrının evrene ve insanlara müdahale etmediğini veya gereksiz olduğunu öne sürmüş, tanrının insanın kendi bilincinden veya toplumsal koşullarından kaynaklandığını iddia etmiş veya tanrının insanın özgürlüğüne engel olduğunu ileri getirmişlerdir. Özetle, ateizmi savunan filozoflar çok çeşitli görüşlere sahip olmakla birlikte ortak noktaları tanrının varlığına karşı çıkmak veya şüphe duymaktır.
