Amâlika kavmi, Kitab-ı Mukaddes’te ismi geçen bir kavimdir. Bu kavmin atası, Hz. İshak’ın torunu Elifaz’ın câriyesi Timna’dan doğan oğlu Amalek’tir. Eski Ahid’de şahıs ve kavim adı olarak yirmi dört defa zikredilip Yahudi milletinin ezelî düşmanı niteliğiyle tanıtılır. Amâlika’nın nesep şeceresi hakkında İslâm tarihçileri arasında ittifak yoktur. Bir kısmı, kavmin atası olan Amlâk (İmlâk, Umlûk) b. Lâvez’i Hz. Nûh’un oğlu Sâm’a, bir kısmı ise diğer oğlu Hâm’a bağlamaktadır. Muhtemelen bunun sebebi, Hz. İshak’ın torununun adı olan Elifaz ile Sâm’ın oğlunun ve Hâm’ın da torununun adı olan Lâvez’in aralarındaki ses benzerliğinden dolayı birbirine karıştırılmış olmasıdır.
Amâlika’nın yayıldığı saha Tevrat’a göre dünyanın en eski milleti olup anayurdu Akabe körfezi ile Lut gölü arasında yer alan Edom ülkesidir. Eski Ahid’in diğer kitaplarına göre de Amâlika’nın yayıldığı saha Lut gölünün batısındaki Necef çölünden itibaren Mısır’a kadar Sînâ yarımadası ve Necid dahil Kuzey Arabistan’ın tamamını içerir.
İslâm tarihçileri ise bu alanı daha geniş tutmakta ve Âd, Semûd, Medyen gibi Arabü’l-âribe’den (öz Arap) saydıkları Amâlika’nın, başlangıçta Bâbil çevresinde otururken Bâbil Kulesi’nin yıkılmasından sonra Hicaz’a göç ettiklerini, oradan da Necid, Teymâ, Uman, Bahreyn, el-Cezîre (Irak), Suriye, Filistin, Mısır ve İfrîkıye (Tunus) bölgelerine yayıldıklarını kabul etmektedirler. Rivayete göre Allah, Babil Kulesi’nde dilleri birbirine karıştırdıktan sonra Amâlika’ya Arapça öğretmiş ve böylece tekrar konuşmaya başlayan ilk millet Amâlika olmuştur.
Amâlika kavmi Akdeniz’in sahilinde, Mısır ile Filistin arasında yaşayan bir milletti. Amâlika kavminin kralı Câlut, Hz. Musa’nın vefatından sonraki bir dönemde İsrâiloğullarına saldırmış, onları yenerek birçok esir ve kıymetli eşyalarını almış ve ülkesine götürmüştü.
