Millî Edebiyat Dönemi, Türk edebiyatında 1911-1923 yılları arasında yaşanan bir akımdır. Bu akımda yazarlar ve şairler, milli duyguları, halkın dili ve hece ölçüsü ile eserler vermişlerdir. Millî Edebiyat Dönemi’nin temel özellikleri şunlardır:
-
Dilde sadeleşme: Yazı dilinde İstanbul Türkçesi’nin esas alınması, yabancı kelimelerin azaltılması, Türkçe karşılıkları olan Arapça ve Farsça tamlamaların kullanılmaması savunulmuştur.
-
Şiirde hece vezni: Aruz vezni yerine hece vezni kullanma davası ilkin Mehmet Emin Yurdakul tarafından ortaya sürülmüş, daha sonra Serveti Fünun dergisi tarafından toplanan genç şairler tarafından benimsenmiştir. Bu dönemde aruz vezni de Mehmet Akif Ersoy, Ahmet Haşim ve Yahya Kemal Beyatlı gibi şairlerin elinde gelişmiştir.
-
Yerli hayatı yansıtma: Halkın sorunları, Anadolu’nun gerçekleri, milli mücadele, Türk tarihi ve kültürü gibi konular işlenmiştir. Öykü ve roman alanında Ömer Seyfettin, Halide Edip Adıvar, Reşat Nuri Güntekin, Yakup Kadri Karaosmanoğlu gibi yazarlar öne çıkmıştır.
