Hz. Peygamber’in tebliğ faaliyetlerinde toplumun bütün kesimlerini dikkate alması, onun insanlığın önderi ve öğretmeni olduğunu gösterir. Hz. Peygamber, Allah’ın mesajını ulaştırmak için herkese hitap eden bir dil ve yöntem kullanmıştır. Onun tebliğinde kadınlar, çocuklar, yaşlılar, fakirler, zenginler, köleler, hürler, Araplar, yabancılar, müminler, müşrikler, Yahudiler, Hristiyanlar gibi toplumun her kesiminden insanlar vardır. Onun tebliğinde hiç kimse ihmal edilmemiş, hor görülmemiş, aşağılanmamış, dışlanmamıştır. Aksine, herkesin durumuna, ihtiyacına, ilgi alanına, anlayış seviyesine, kültürüne, inancına uygun bir şekilde onlara yaklaşmış, onlara saygı göstermiş, onlara örnek olmuş, onlara yol göstermiştir. Onun tebliğinde merhamet, adalet, hoşgörü, sabır, tevazu, samimiyet, akıl, vicdan, hikmet gibi değerler ön planda olmuştur. Onun tebliğinde, insanları korkutmak, tehdit etmek, zorlamak, baskı yapmak, hakaret etmek, yalan söylemek, iftira atmak, alay etmek, küçümsemek gibi olumsuz tutum ve davranışlara yer verilmemiştir. Onun tebliğinde, insanları ikna etmek, bilgilendirmek, eğitmek, öğretmek, uyarmak, müjdelemek, davet etmek, nasihat etmek, vaaz etmek, irşat etmek gibi olumlu amaçlar güdülmüştür. Onun tebliğinde, konuşma, yazı, davranış, işaret, hikaye, örnek, soru, cevap, tartışma, münazara, diyalog, mektup, elçi, sözleşme, antlaşma gibi çeşitli iletişim araç ve yöntemleri kullanılmıştır. Onun tebliğinde, Kur’an-ı Kerim, sahabe, tabiin, tefsir, hadis, siyer, fıkıh, kelam, tasavvuf gibi ilim ve disiplinlerden yararlanılmıştır. Onun tebliğinde, toplumun ıslahı, insanların hidayeti, dinin korunması, adaletin sağlanması, barışın tesisi, hakkın üstün tutulması, hayrın yaygınlaştırılması, şerrin önlenmesi gibi yüce hedefler peşinde koşulmuştur. Onun tebliğinde, toplumun bütün kesimlerini dikkate alması, onun insanlığın önderi ve öğretmeni olduğunu gösterir.
