Mondros Ateşkes Antlaşmasından sonra işgallerin bu kadar hızlı gerçekleşmesini şu şekilde açıklayabiliriz:
-
İtilaf Devletleri, I. Dünya Savaşı’nda Osmanlı Devleti’ni büyük ölçüde zayıflatmış, ordusunu, donanmasını ve ekonomisini çökertmişti. Bu nedenle, Osmanlı Devleti, İtilaf Devletleri’nin dayattığı ağır şartları kabul etmek zorunda kalmıştı.
-
Mondros Ateşkes Antlaşması’nın 7. maddesi, İtilaf Devletleri’ne Osmanlı topraklarında güvenliklerini tehdit eden herhangi bir durumda işgal etme yetkisi veriyordu. Bu madde, İtilaf Devletleri tarafından çok geniş yorumlanmış ve Osmanlı topraklarının neredeyse tamamı işgal edilmişti.
-
İtilaf Devletleri, Osmanlı topraklarını kendi aralarında gizli antlaşmalarla paylaşmış, işgalleri de bu plana göre yürütmüşlerdi. Örneğin, İngiltere, Musul, Boğazlar, Suriye, Filistin, Irak gibi stratejik ve zengin bölgeleri işgal etmiş, Fransa, Adana, Mersin, Urfa, Maraş, Antep gibi yerleri işgal etmiş, İtalya, Antalya, Kuşadası, Bodrum, Marmaris, Konya gibi yerleri işgal etmiş, Yunanistan, İzmir ve çevresi ile Doğu Trakya’yı işgal etmişti.
-
İtilaf Devletleri, işgalleri gerçekleştirirken, yerel halklardan, azınlıklardan, Ermenilerden, Rumlardan, Araplardan, Kürtlerden destek almış, onlara bağımsızlık, özerklik, ayrıcalık gibi vaatlerde bulunmuşlardı. Bu şekilde, işgalleri meşrulaştırmaya ve kolaylaştırmaya çalışmışlardı.
-
İtilaf Devletleri, işgalleri hızlı bir şekilde yaparak, Osmanlı Devleti’nin ve Türk halkının direnme gücünü kırmayı, onları teslimiyete zorlamayı, Sevr Antlaşması gibi bir barış antlaşması imzalatmayı amaçlamışlardı.
