Uzun hikaye, bir edebi tür olarak, roman ve kısa hikaye arasında yer alır. Uzun hikayenin anlatıcı ve bakış açısı, yazarın tercihine göre değişebilir. Ancak genel olarak, uzun hikayelerde şu anlatıcı ve bakış açıları kullanılır:
-
Birinci Kişi Anlatıcı (İlk Tekil): Bu bakış açısı, hikayeyi bir karakterin gözünden ve iç düşüncelerini ifade ederek anlatır. Okuyucu, o karakterin deneyimlerini doğrudan paylaşır. Bu bakış açısı, hikayeye samimiyet ve gerçeklik katar. Ancak, anlatıcının bilgisi ve güvenilirliği sınırlıdır. Örnek: Sabahattin Ali’nin Kuyucaklı Yusuf adlı uzun hikayesi.
-
Üçüncü Kişi Anlatıcı (Üçüncü Tekil): Bu bakış açısı, hikayeyi olayların dışında duran bir anlatıcının gözünden anlatır. Anlatıcı, olayları ve karakterleri üçüncü tekil şahıs ağzıyla tanıtır. Bu bakış açısı, hikayeye objektiflik ve genişlik katar. Ancak, anlatıcının karakterlerle duygusal bağı zayıftır. Örnek: Orhan Kemal’in Bereketli Topraklar Üzerinde adlı uzun hikayesi.
-
Hakim Bakış Açılı Üçüncü Kişi Anlatıcı (İlahi Bakış Açısı): Bu bakış açısı, hikayeyi her şeyi bilen ve gören bir anlatıcının gözünden anlatır. Anlatıcı, olayların geçmişini, geleceğini, karakterlerin iç dünyasını ve gizli kalmış gerçekleri de okuyucuya aktarır. Bu bakış açısı, hikayeye derinlik ve kapsamlılık katar. Ancak, anlatıcının karakterlere müdahale etmesi ve okuyucuya yorum yapması bazen rahatsız edici olabilir. Örnek: Tarık Buğra’nın Küçük Ağa adlı uzun hikayesi.
