1980 sonrası şairleri, Türk şiirinin önceki dönemlerinde oluşturulmuş ürünlerinden, birikimlerinden istifade eden bir şiir anlayışını örnek almışlardır. Bu şiir anlayışında gelenek, farklı akımların ve şairlerin bir arada bulunduğu bir bütünlük olarak görülmüştür. Özellikle İkinci Yeni şiirine özgü uzak çağrışımlar, imgeler ve biçimsel özellikler bu dönemde yeniden değer kazanmıştır. Ayrıca halk şiiri ve divan şiiri gibi geleneksel şiir kaynaklarından da yararlanılmıştır. Bu yaklaşımda, şiirin estetik ve poetik değeri ön planda tutulmuş, şiirin siyasi ve ideolojik bir araç olmaktan çıkarılmıştır. Bu dönemde imgeci, anlatımcı, folklorik, metafizik, toplumcu, yeni Garipçi, beatnik-marjinal gibi farklı şiir eğilimleri görülmüştür. Bu eğilimlerin temsilcileri arasında Sedat Umran, Haydar Ergülen, Enis Batur, Lale Müldür, Sunay Akın, Metin Celal, Ahmet Erhan, Yaşar Miraç, Osman Hakan A., Vural Bahadır Bayrıl, Sefa Kaplan gibi şairler sayılabilir.