İslam’da, Peygamber Muhammed (s.a.v.) Allah’ın elçisi ve rehberi olarak kabul edilir. Bu bağlamda, Peygambere itaat etmek, dolaylı olarak Allah’a itaat etmek anlamına gelir. Kur’an’da peygambere itaat genellikle Allah’a itaat emrinin hemen arkasından gelmektedir. Bazı ayetlerde peygambere itaatle Allah’a itaat özdeş kılınmıştır (Âl-i İmrân 3/31; en-Nisâ 4/80).
Peygamberlere itaatin meşruiyeti onların ilahi vahye mazhar oluşundan kaynaklanır, zira onlar da diğer insanlar gibi beşeri özellikler taşır. Peygamberler de Allah’a itaatle emrolunmuş (el-En‘âm 6/14), onların da kâfir ve münâfıklara uymamaları istenmiştir (el-Ahzâb 33/1).
Bu durum, teşri ilkesini ifade eder. Bu prensip, Allah’ın insanlara rehberlik etmek amacıyla seçtiği peygamberler aracılığıyla vahiy yoluyla iletilen yasaları içerir. Dolayısıyla, peygambere itaat, Allah’ın emirlerini yerine getirme ve O’nun yolunda yürüme anlamına gelir.
