Osmanlı döneminde tekke edebiyatının bazı belirgin özellikleri şunlardır:
-
Dinî-Tasavvufî Edebiyat: Tekke edebiyatı, Türk edebiyatının divan ve halk edebiyatıyla birlikte üç ana kolundan biridir. Tasavvufun yanında dinî bilgiler de içerir.
-
Nazım Birimi: Genellikle dörtlüklerle yazılır. Hem aruz hem hece vezni kullanılmıştır.
-
Konular: Allah, insan, felsefe, doğruluk, ibadet gibi konular işlenmiştir. İlahi, nefes, nutuk, devriye, şathiye, deme gibi nazım şekilleri kullanılmıştır.
-
Dil: Dili Aşık Edebiyatı’na göre ağır, Divan Edebiyatı’na göre sadedir.
-
Ezgili Şiirler: Şiirlerin çoğu ezgilidir.
-
İki Kola Ayrılır: Bu edebiyatı halk tasavvuf edebiyatı ve klasik tasavvuf edebiyatı diye iki kola ayıranlar da olmuştur.
-
Müstakil Bir Disiplin: Mutasavvıf şairlerin hem halk hem divan edebiyatından etkilendiği için tekke edebiyatının Türk edebiyatında müstakil bir disiplin olarak ele alınması gerektiği görüşündedir.
-
Kutsiyet: Osmanlı döneminde tekke edebiyatı ürünlerine estetik bir değer verilmese de bir tür kutsiyet izâfe edildiği anlaşılmaktadır.
Bu özellikler, tekke edebiyatının hem formunu hem de içeriğini şekillendiren önemli faktörlerdir.
