Yâsîn suresinin 13-32. ayetlerinde geçen kıssa, kendilerine üç peygamber gönderilen ancak onları yalanlayan ve öldüren bir kavmin helâk edilişini anlatmaktadır. Bu kavmin nerede yaşadığı, peygamberlerin kimler olduğu ve hangi dönemde gönderildikleri konusunda farklı görüşler vardır. Bazı tefsir alimleri, bu kavmin Antakya halkı olduğunu, peygamberlerin de Hz. İsa’nın havarileri olduğunu söylerken, bazıları da bu kavmin Yemen’de yaşayan Sebe halkı olduğunu, peygamberlerin de Hz. Şuayb’ın soyundan geldiğini belirtmişlerdir. Bu kavmin iman etmeyenlerine karşı bir de şehrin öbür ucundan gelen bir adamın tebliğ çabası anlatılmakta, ancak bu adamın da öldürüldüğü ve cennete girdiği bildirilmektedir. Bu adamın kim olduğu da kesin olarak bilinmemektedir. Bazı rivayetlere göre, bu adamın adı Habib-i Necar’dır ve Antakya’da bir ağaçtan yapılmış bir mescidde yatmaktadır. Bu kıssanın sonunda, bu kavmin sadece bir haykırışla yok edildiği ve kendilerinden önceki nice nesiller gibi helâk oldukları ifade edilmektedir.
Bu kıssanın amacı, peygamberlere iman etmenin önemini, peygamberleri yalanlamanın ve öldürmenin sonucunu, tebliğ görevinin zorluklarını ve Allah’ın azabının şiddetini vurgulamaktır. Bu kıssa, Kur’an’da başka surelerde de farklı şekillerde anlatılmıştır. Örneğin, A’raf suresinin 59-93. ayetleri, Şuara suresinin 176-191. ayetleri ve Yasin suresinin 13-32. ayetleri arasında benzerlikler bulunmaktadır.
