Hz. Âişe (r.a.) ve Enes b. Malik (r.a.) Peygamberimizin (s.a.v.) nezaketine tanıklık eden iki önemli sahabedir. Onların anlattıklarına göre, Peygamberimiz (s.a.v.) şöyle bir nezaket sahibiydi:
-
Birisiyle tokalaştığı zaman, karşısındaki elini çekinceye kadar o elini çekmezdi.
-
Efendimiz, konuşurken karşısındakinin gözlerine bakardı, konuşması hep yumuşak ve tane taneydi.
-
Sesi yükselmezdi, kötü söz söylemezdi, kimseyi kırmaz, incitmezdi.
-
Söz verdiği zaman mutlaka sözünde dururdu.
-
Konuşanın sözünü kesmez, konuşmasını yarım bırakmazdı.
-
Muhatabı çocuk bile olsa kendisine bir şey sorulduğunda, tane tane ve yumuşak bir sesle cevap verirdi.
-
Yüksek sesle konuşmaz, kahkaha ile gülmezdi.
-
Sessizce tebessüm ederdi, bazen gülerken mübarek dişleri görünürdü.
-
Kimseyi mahcup etmez, kınamaz, utandırmazdı.
-
Ashabından ve ailesinden birisi kendisine seslenince, “buyurun” diye karşılık verirdi.
-
Kendisini ziyarete gelenlere ikramda bulunur, misafirine kendisi hizmet ederdi.
-
Namaz kılarken birisi gelip oturursa, namazı uzatmaz kısa keserdi.
Bu ve daha birçok örnek, Peygamberimizin (s.a.v.) nezaketinin yüksekliğini göstermektedir. Onun nezaketini taklit etmek, bizim için en güzel örnektir.
