Diş Kirası, Osmanlı döneminde Ramazan ayında uygulanan bir gelenektir. Bu geleneğe göre, iftar saatinde kapıyı çalan kişiye ev sahibi tarafından özel bir sofra kurulur ve yemekten sonra diş kirası adıyla para veya hediyeler verilirdi. Bu şekilde, misafirin ev sahibine yaptığı iyilik karşılık bulurdu. Diş Kirası, Osmanlı toplumunun cömertlik, tevazu ve nezihlik değerlerini yansıtan bir ananedir.
Diş Kirası geleneği, özellikle sultan saraylarında geniş ölçüde uygulanmaktaydı. Sultan saraylarına gidenler iftardan sonra harem ağaları vasıtasıyla saygılarını bildirirler; karşılığında da derecelerine göre hediye ve para alırlardı. Harem ağası hediyeleri sunarken bunları öpüp başına koyduktan sonra teslim eder, davetliler de aynı şekilde davranarak hediyeleri kabul ederlerdi.
Diş Kirası geleneği, Ramazan ayında hediyeleşmenin en güzel geleneğe dönüşmüş haliydi. Resûl-i Ekrem (sas), “hediyeleşme” konusunda müminlere yol gösterirken; cömertlik, diğerkâmlık, vefa, ihsan, îsâr ve ikram gibi kardeşlik bağlarını güçlendiren birçok güzel hasleti bir davranışta birleştirmiş oluyordu. Onlara, dünya metaını verip karşılığında gönül almanın, Allah’ın rızasını kazanmaya eşdeğer bir meziyet olduğunu öğretiyordu. “Musâfaha edin (tokalaşın) ki içinizdeki kin gitsin; hediyeleşin ki birbirinizi sevin ve (aranızdaki) düşmanlık gitsin.” (Muvatta’, Hüsnü’l-hulk) buyurmuştu.
Diş Kirası geleneği, bir dönem yarı resmî bir nitelik kazanmış ve çeşitli rütbeden memurlar, âmirleri tarafından verilen yemeğe gitmeyi bir vazife saymaya başlamışlardı. Ancak Osmanlı döneminin sonlarına doğru 2. Meşrutiyet’le birlikte gerek sarayın eski durumunu kaybetmesi, gerekse âdeti uygulayacak konak sahiplerinin kalmaması gibi sebeplerle diş kirası adeti de ortadan kalkmış ve günümüzde de tekrar hatırlanan adetlerden birisi olmuştur.
