Boykot yılları, İslam’ın ilk döneminde Mekke’deki müşriklerin, Müslümanları ve onları koruyan Haşim ve Muttaliboğulları ailelerini toplumdan tecrit etmek için uyguladıkları bir ambargo dönemidir. Bu dönem, Peygamberimiz Hz. Muhammed (s.a.v.)'in peygamberliğinin yedinci yılında başlamış ve üç yıl sürmüştür.
Boykot yıllarında Müslümanlar ve onlara destek veren akrabaları, çok büyük zorluklarla karşılaşmışlardır. Müşrikler, onlarla her türlü ticari, sosyal ve ailevi ilişkiyi kesmiş, onlara yiyecek, içecek, giyecek ve ilaç gibi temel ihtiyaçları sağlamamış, onları Şi’b-i Ebu Talib denilen bir mahalleye hapsetmişlerdir. Boykot yıllarında Müslümanlar, açlık, susuzluk, hastalık, soğuk, sıcak, korku ve üzüntü gibi pek çok sıkıntıya katlanmışlardır. Bazıları ağaç kabukları ve yaprakları yemek zorunda kalmış, bazıları ise boykotun sebep olduğu hastalıklardan dolayı hayatlarını kaybetmişlerdir.
Boykot yılları, Müslümanların imanlarını ve sabırlarını sınayan bir dönem olmakla birlikte, aynı zamanda onların birbirlerine olan bağlılıklarını ve dayanışmalarını da güçlendirmiştir. Peygamberimiz (s.a.v.), boykot yıllarında hem Müslümanlara hem de gayri müslim akrabalarına destek olmuş, onları teselli etmiş, onlara Allah’ın yardımını ve vaadini hatırlatmıştır. Boykot yıllarında Müslümanlar, Allah’a daha çok yönelmiş, dua ve ibadetlerini artırmış, Allah’ın rızasını kazanmak için gayret göstermişlerdir.
Boykot yılları, müşriklerin amacına ulaşamadığı, Müslümanların ise imanlarını ve kardeşliklerini pekiştirdikleri bir dönem olarak tarihe geçmiştir. Boykotun kaldırılması ise, hem müşriklerin arasındaki çatlakların hem de Kâbe duvarına asılan boykot metninin Allah tarafından yırtılmasının bir sonucu olmuştur.
