Aristoteles’e göre, bir nesnenin ne olduğunun bilgisini elde etmenin tek yolu, o nesneyi beş duyu organımızdan en az biri ile algılamaktır. Bu, tamamen empirik bir yol olup, deneye ve gözleme dayalı olarak ilerler. Aristoteles, uzun çalışma saatleri içerisinde doğayı bizzat gözlemlemiş ve gözlemlemenin kuşkusuz en büyük kanıt ve veri olduğunu söylemiştir.
Eğer bir nesneyi duyu organlarımızdan en az bir tanesi ile algılayamıyorsak, o nesneye var demeye kesinlikle gücümüz yetmez. Dolayısıyla bir nesneyi var kılan da yok eden de bizim duyu organlarımızın varlığı ya da yokluğudur. Bu nedenle, Aristoteles’e göre bilgi, duyusal deneyimler ve bu deneyimler üzerine yapılan akıl yürütmeler sonucunda elde edilir.
