Türkiye, tarih boyunca mülteci ve sığınmacıların yoğun şekilde geldiği bir ülke olmuştur. Bunun nedeni, Türkiye’nin coğrafi konumu ve tarihi bağlamıdır. Türkiye, hem Batı’ya açılan bir kapı hem de çok sayıda kültürün kesişme noktası olarak, çeşitli bölgelerden gelen insanlara barınma, koruma ve fırsat sunmuştur.
Türkiye, aynı zamanda Birleşmiş Milletler Mültecilerin Hukuki Statüsüne İlişkin Cenevre Sözleşmesi’ne taraf olan bir ülkedir. Ancak Türkiye, sözleşmeye coğrafi sınırlama şerhi koymuş ve bu sınırlamayı günümüze kadar da muhafaza etmiştir. Bu da, Avrupa Konseyi üyesi olmayan devletlerden gelen sığınmacılara mülteci statüsü tanımayacağı anlamına gelmektedir.
Türkiye, şu anda dünyanın en kalabalık sığınmacı nüfusuna ev sahipliği yapan ülkelerden biridir. Resmi verilere göre, 2 milyon 750 bini Suriye’den olmak üzere 3 milyonun üstünde Avrupalı olmayan sığınmacı Türkiye’de ikamet etmektedir. Türkiye, bu sığınmacılara geçici koruma veya şartlı mülteci statüsü vererek, uluslararası koruma sağlamaktadır.
Türkiye’nin mülteci ve sığınmacı politikası, hem ulusal hem de uluslararası düzeyde tartışılan bir konudur. Bazı insan hakları örgütleri, Türkiye’nin coğrafi sınırlamayı kaldırması ve tüm sığınmacılara eşit haklar tanıması gerektiğini savunmaktadır. Bazı siyasi ve toplumsal gruplar ise, Türkiye’nin sığınmacı yükünü paylaşması ve kaynaklarını daha etkin kullanması gerektiğini dile getirmektedir.
