Kafes usulü, Osmanlı İmparatorluğu’nda şehzadelerin tahta çıkma sırasını beklemek üzere ev hapsinde tutulduğu bir sistemdir. Bu uygulama, şehzadelerin devlet yönetimi tecrübesinden uzak kalmalarına yol açmıştır. Ancak aynı zamanda kardeş katlini önlemiş ve taht kavgalarını engellemiştir.
Osmanlı Devleti’nde Kafes Usulünün getirilmesi ve şehzadelerin sancaklara gönderilmemesindeki asıl amaç, şehzadelerin sancaklarda, takdirini kazandıkları önemli güçleri arkalarına almalarının engellenmesi yatmaktadır. Ancak bu sistem, nitelikli padişah sayısında ciddi azalmalara yol açmıştır. Kafeste bekleyen şehzadeler, annelerinin yanından ayrıldıktan sonra eğitim alma şansı bulamamış ve padişah olmak için gerekli deneyimi kazanamamışlardır. Bu durum, Osmanlı Devleti’nin yönetimine olumsuz etkilerde bulunmuştur.
Kafesin burada tutuklu bulunan şehzadelerde büyük yıkıcı etkisi olmuştur. Uzun süre burada tutulan şehzadelerin çoğunda psikolojik bozukluklar oluşmuş, hatta bazıları intihar etmiştir. Bu sistem, tahtın varislerini korumak amacıyla uygulanmış olsa da, aynı zamanda hanedanın sürdürülebilirliği ve devlet yönetiminin etkinliği açısından bazı zorluklar doğurmuştur.
