İmam Azam (Ebu Hanife) ve İmam Şâfiî’nin dini hükümleri belirleme yöntemleri, İslami hukukun temel kaynaklarına olan yaklaşımlarında farklılık gösterir. İmam Azam, öncelikle Kur’an-ı Kerim’i, ardından Peygamberimizin sünnetini ve sahabelerin görüşlerini esas alır. Bu kaynaklarda açık bir hüküm bulamadığı durumlarda ise kendi görüşünü, toplumun örf ve adetlerini dikkate alarak belirtir. İmam Şâfiî ise, dini hükümleri belirlemede Kitap, Sünnet, icma (bilginlerin görüş birliği) ve kıyas (analogi yoluyla hüküm çıkarma) gibi kesin metinlere dayalı bir yöntem izler. Her iki imam da, İslami hukukun uygulanmasında akıl ve bilginin önemini vurgulamışlardır.
