İffet, ahlaki değerlere bağlılık ve namus anlamına gelir. Bu kavram, kişinin ahlaki ve manevi değerlere sahip çıkması, namuslu ve dürüst olması anlamına gelir. İffetli kimseye afîf denir. Kur’an-ı Kerim’de iffet kelimesi geçmemekle birlikte, dört âyette aynı kökten isim ve fiiller yer almıştır. Örneğin, Bakara Sûresi’nde (2/273) mal yardımı yapılmasına en çok lâyık olan yoksulların özellikleri belirtilirken, “Durumları hakkında bilgisi olmayanlar iffetli davranışları sebebiyle onları zengin zanneder” denilmekte ve bu insanların muhtaç olmalarına rağmen yüz suyu dökerek dilenmedikleri bildirilmektedir. Nûr Sûresi’nde (24/32-33), bekâr olup da evlenme vakti gelmiş olanları evlendirmeyi öğütleyen âyetin ardından, “Evlenme imkânı bulamayanlar ise Allah lutfu ile kendilerini yeterli imkâna kavuşturuncaya kadar iffetlerini korusunlar” buyurulmuştur. İffetle ilgili âyetler, mal mülk, yeme içme konularında ölçülü ve kanaatkâr olmayı, cinsel istekler hususunda ölçülü ve edepli davranmayı ifade etmektedir.
Şecaat, cesaret, kahramanlık ve yiğitlik anlamına gelir. Bu erdem, kişinin cesur ve yiğitçe davranması, zorluklar karşısında gösterdiği kahramanlıkla ilişkilidir.
İslâm filozofları, ahlâk öğretisinde işledikleri dört temel fazilet arasında hikmet, şecaat, iffet ve adalet kavramlarını sıkça ele almışlardır. Bu faziletler, insanın ahlâkını güzelleştirerek nefsin arındırılmasına katkıda bulunur.
