II. Dünya Savaşı sırasında Mihver Devletler, özellikle Almanya’nın “Lebensraum” (Hayat Sahası) politikası, Japonya’nın “Büyük Doğu Asya Ortak Refah Alanı” ve İtalya’nın “Bizim Deniz” (Mare Nostrum) politikalarını benimsemişlerdir. Bu politikalar, genişleme ve bölgesel hakimiyet arayışını yansıtıyordu ve savaşın seyrini etkileyen önemli faktörlerdendi.
Türkiye, II. Dünya Savaşı boyunca tarafsız bir politika izlemiş ve savaşın dışında kalmaya çalışmıştır. Türkiye’nin dış politikası, Lozan Antlaşması’ndan sonra kollektif barış ve güvenliğin savunucusu olarak şekillenmiş ve bu duruşunu savaş yıllarında da sürdürmüştür. Türkiye, jeopolitik konumu nedeniyle hem Müttefikler hem de Mihver Devletler tarafından savaşa katılması için baskı görmüş, ancak bu baskılara rağmen savaş dışı kalmayı tercih etmiştir.
Mihver Devletlerin politikaları, Türkiye’nin dış politikasını dolaylı yollarla etkilemiştir. Örneğin, Almanya’nın Balkanlar’daki ilerleyişi ve Bulgaristan’ı kontrol altına alması, Türkiye’nin güvenlik endişelerini artırmış ve bu durum, Türkiye’nin savunma tedbirlerini güçlendirmesine yol açmıştır. Ayrıca, Almanya ile 1941 yılında imzalanan Saldırmazlık Paktı, Türkiye’nin Alman tehdidini önlemek için attığı adımlardan biri olmuştur.
Savaşın ilerleyen dönemlerinde, Müttefiklerin baskısıyla Türkiye, savaşın sonlarına doğru tarafsızlığını bozmuş ve 1945’te resmen savaşa katılmıştır. Ancak bu, fiili bir katılımdan ziyade, savaşın sonucunu etkilemeyecek şekilde yapılmış bir hareketti.
Kısacası, Mihver Devletlerin genişleme politikaları, Türkiye’nin II. Dünya Savaşı sırasında izlediği dış politikada önemli bir rol oynamış ve Türkiye’nin tarafsızlık politikasını sürdürmesine katkıda bulunmuştur.
