Kanun-i Esasi, 1878 yılında II. Abdülhamid tarafından askıya alınmıştır.
1876 yılında ilan edilen ve Osmanlı Devleti'nin ilk anayasası olan Kanun-i Esasi, kısa bir süre sonra II. Abdülhamid'in iktidara gelmesiyle birlikte askıya alındı. Bu durum, Osmanlı Devleti'nde tekrar mutlak monarşi döneminin başlamasına neden oldu.
Kanun-i Esasi'nin askıya alınmasının nedenleri arasında:
-
II. Abdülhamid'in kişisel yönetim anlayışı: Mutlak bir güç merkezi oluşturmak isteyen II. Abdülhamid, meclisin ve anayasanın kendisine engel olacağını düşünüyordu.
-
Osmanlı-Rus Savaşı'ndaki yenilgi: 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'nda alınan ağır yenilgi, meclisi başarısızlıkla suçlayan II. Abdülhamid'in meşrutiyete olan güvenini sarsmıştı.
-
İç karışıklıklar: Meşrutiyet döneminde yaşanan siyasi çekişmeler ve istikrarsızlık, II. Abdülhamid'i meclisi kapatmaya yöneltmişti.
Kanun-i Esasi'nin askıya alınmasının sonuçları:
-
Mutlak monarşinin yeniden başlaması: Osmanlı Devleti'nde tekrar padişahın mutlak yetkisi dönemi başladı.
-
Siyasi özgürlüklerin kısıtlanması: Basın özgürlüğü ortadan kalktı, siyasi partiler yasaklandı ve meclis kapatıldı.
-
Batılılaşma sürecinin yavaşlaması: Meşrutiyet döneminde başlayan modernleşme süreci sekteye uğradı.
Kanun-i Esasi, 1908 yılında II. Meşrutiyet'in ilanı ile yeniden yürürlüğe girmiştir. Ancak, bu dönemde de bazı değişikliklere uğramıştır.
Özetle, Kanun-i Esasi, Osmanlı Devleti'nde kısa bir süre yaşanan meşrutiyet deneyiminin II. Abdülhamid tarafından sonlandırılmasıyla 1878 yılında askıya alınmıştır. Bu durum, Osmanlı Devleti'nin gerilemesi ve çöküşü sürecinde önemli bir dönüm noktası olmuştur.
