(...)
Behçet Necatigil şiirlerinin çoğunda açıkca görüldüğü üzere, kapalı, “içe dönük” bir tiptir. Dış âlem onu rahatsız eder. Bu tip insanlar, huzur ve sükûneti umumiyetle kendi içlerinde, hâyal âlemlerinde veya varlık ötesinde ararlar.” (...)
Necatigil’in (...) şiirlerinde mânâ mısra ve şiir boyunca yanıp sönen ışıklar gibi gider gelir.
Bu bir kelime oyunudur ama, o şâiri düşüncelerini ifade etmekten alıkoymaz. Bununla beraber, Necatigil’i okurken onun susma, saklama, yarım bırakma, atlamaya da önem verdiğini unutmamak gerekir. Onları tamamlamak biraz da okuyucuya düşer.
Mehmet KAPLAN, Şiir Tahlilleri II
1. Behçet Necatigil’in saf şiir anlayışıyla şiirler yazmasının nedenini Mehmet Kaplan’ın bu sözleri çerçevesinde değerlendiriniz.
NİLÜFER
Ben oraya koymuştum almışlar,
Arasına sıkışık saatlerin.
Çıkarır bakardım kimseler yokken;
Beni bana gösterecek aynamdı, almışlar.
Kış iken ilkyaz, sularımda açardı;
Buzlu dağlar gerisine kaçıracak ne vardı?
Eski defterlerde sararmış yaprak.
Beni bana gösterecek anlamdı, almışlar.
Bir ışıktı yanardı yalnız gecelerde;
Akşam çiçekler uykuya yattı,
Sardı karşı kıyıları karanlık
Beni bana gösterecek lâmbamdı, almışlar.
Behçet NECATİGİL