Âşık Veysel, hem köylü hem de tekke geleneğinden etkilenmiş bir halk şairidir. Şiirlerini bu iki geleneği birleştirerek oluşturmuştur. Onun sanatını besleyen temel kaynaklar arasında Pir Sultan Abdal, Yunus Emre, Kul Himmet ve Karacaoğlan gibi önemli halk ozanları yer alır. Veysel, ayrıca Cumhuriyetin ilk dönemlerinde Ahmet Kutsi Tecer, Sabahattin Eyüboğlu ve Orhan Veli gibi isimlerle tanışmış ve onların etkisiyle sanatını geliştirmiştir. Her tür ses ve söze açık olan Veysel, bu geniş etkilenme yelpazesiyle kendine özgü bir şiir anlayışı oluşturmuştur.