Tekalif-i Milliye emirlerinin uygulanması sırasında halkın orduya desteği bence Kurtuluş Savaşı'nın kazanılmasında çok önemli bir rol oynamıştır. Çünkü bu emirlerle halk, elinde ne varsa ordusuyla paylaşmış, adeta bir seferberlik ruhuyla hareket etmiştir. Yani sadece askerler cephede savaşmamış, tüm millet topyekûn bir mücadele vermiştir diyebiliriz.
Bir yandan düşman işgali, diğer yandan yokluk ve kıtlık... Böyle bir ortamda halk, yiyecek stoğundan giyeceğine, taşıtından silahına kadar her şeyini orduya vermekten çekinmemiş. Kimisi cepheye mermi taşımış, kimisi yaralı askerlere bakmış, kimisi de cephe gerisinde iaşe hazırlamış. Bu durum, ordunun moralini yükseltmiş ve savaşma azmini arttırmış olmalı. Çünkü askerler, yalnız olmadıklarını, milletin de arkalarında olduğunu görmüşlerdir.
Bu destek sadece maddi yardımla da sınırlı kalmamış. Aynı zamanda manevi bir destek de olmuş. Halkın bu fedakarlığı, orduya büyük bir moral ve motivasyon kaynağı sağlamış. Bu sayede askerler, vatanlarını kurtarmak için daha da büyük bir azimle savaşmışlardır. Bu durumu, milletin orduya olan inancının ve güveninin bir göstergesi olarak da görebiliriz.
Tekalif-i Milliye emirleri sayesinde halkla ordu arasında güçlü bir bağ kurulmuş ve bu birliktelik Kurtuluş Savaşı'nın kazanılmasında hayati bir rol oynamıştır diyebiliriz. Eğer halk bu kadar özverili davranmasaydı, ordunun bu kadar kısa sürede toparlanıp düşmanı yurttan atması belki de mümkün olmazdı. Bu nedenle, halkın orduya desteği, tarihimizin en önemli dayanışma örneklerinden biridir diye düşünüyorum.
