Yukarıdaki metinden yola çıkarak bireyin kendisiyle barışık olmasının nasıl mümkün olabileceğini tartışınız.

Question

(...) Kendisiyle dost insan mükemmel olmamaktan incinmez. Tıpkı başkasıyla dostluk ilişkisinde ötekini onun hususiyetleriyle benimsediği gibi, kendi kendisiyle ilişkisinde de aynısını yapmaya hazırdır. Kendini bilen, ama yine kendini seven birisi olabilir böylece. Kendisiyle alay edebilmek ve özeleştiri yapabilmek, ona yabancı değildir.

Bazen düştüğü aptallıklara kıs kıs güler, başka türlü yapsaydı çok daha iyi olacak bazı şeylerle ilgili kendini affeder. Kendi kendisiyle ilişkisinde daimi bir ahengin hüküm süreceği rüyasını görmez, dolayısıyla bazen tutarsızlığa düşmek de bir felaket olmaz onun için: “Bunu kendi içimde halletmem lazım,” der. Ara ara kendine mesafe koymak, ona zor gelmez: “Nasıl da saçmaladım orada!” Hatalarını ve zaaflarını açık seçik görür, iyi dostluklarda âdet olduğu üzere sırası gelince “hakikati söyler” kendi kendisine - ki, nahoş olanla baş etmesini sağlayacak yürünebilir bir yol bulur böylece. (...)

Yukarıdaki metinden yola çıkarak bireyin kendisiyle barışık olmasının nasıl mümkün olabileceğini tartışınız.

Answer 1

Bireyin kendisiyle barışık olabilmesi için öncelikle kendini olduğu gibi kabul etmesi gerekir. İnsan, kusurları ve hataları olan bir varlıktır ve bunları görmezden gelmek yerine onlarla yüzleşmek, kendini tanımak ve sevmek önemlidir. Metinde de belirtildiği gibi, kişi kendi hatalarına gülebilmeli ve zaman zaman yaptığı yanlışları affedebilmelidir. Bu, kişinin kendine karşı hoşgörülü olmasını ve kendisiyle uyum içinde yaşamasını sağlar.

Ayrıca, bireyin kendine mesafe koyabilmesi, bazen yaptığı hataları değerlendirebilmesi ve kendisini eleştirebilmesi de kendisiyle barışık olmasının bir göstergesidir. İnsan, her zaman tutarlı ya da mükemmel olmayabilir. Önemli olan, bu durumları felaket olarak görmek yerine, onlardan ders çıkarabilmek ve içsel bir denge kurabilmektir. Kendisiyle dost olan bir insan, tıpkı başkalarını olduğu gibi kabul ettiği gibi, kendisini de olduğu gibi kabul eder.

Özeleştiri yapabilmek, kişinin kendi gerçeğiyle yüzleşmesine ve daha iyi bir insan olabilmesine yardımcı olur. Ancak bu özeleştiri, kendini acımasızca yargılamak yerine yapıcı olmalıdır. Kendi hatalarını ve zayıflıklarını açıkça gören birey, bunları kabullenerek onlarla başa çıkmanın yollarını bulabilir. Kendisiyle barışık bir insan, kusurlarına rağmen kendini sevebilir ve geliştirebilir. Bu yüzden, bireyin kendini tanıması, hatalarını kabullenmesi, kendine karşı anlayışlı olması ve kendisini olduğu gibi sevmesi, onun iç huzura ulaşmasını ve kendisiyle uyum içinde yaşamasını mümkün kılar.