Eğer Büyük Millet Meclisi Hükûmetine karşı ayaklanmalar yaşanmasaydı, Millî Mücadele’nin gidişatı daha hızlı ve kolay ilerleyebilirdi. Çünkü bu ayaklanmalar, hem zaman hem de kaynak kaybına neden olmuş ve düzenli ordunun gücünü bölerek işgal güçlerine karşı mücadeleyi zorlaştırmıştır. Ayaklanmaların yaşanmaması durumunda, Millî Mücadele’nin en büyük gücü olan birlik ve beraberlik daha sağlam olurdu. Meclis, tüm enerjisini doğrudan işgalcilere karşı savaşmaya yöneltebilir ve iç sorunlarla uğraşmak zorunda kalmazdı. Ayrıca, halkın Meclis’e olan güveni daha hızlı pekişebilir ve yeni yönetimin otoritesi daha kısa sürede kabul edilebilirdi. Böylece, bağımsızlık mücadelesi daha az zorlukla yürütülerek belki de daha erken bir zafer kazanılabilirdi.
