Sevr Antlaşması’nın ekonomik hükümleri Osmanlı Devleti’ni tamamen dışa bağımlı ve ekonomik olarak güçsüz bir hale getirmeyi amaçlıyordu. Antlaşmaya göre Osmanlı Devleti’nin maliyesi tamamen İtilaf Devletleri’nin kontrolüne bırakılacak ve devletin kendi ekonomisi üzerinde söz hakkı kalmayacaktı. Vergi toplama, gümrük gelirleri ve devletin mali yönetimi doğrudan yabancı bir denetim altına alınacaktı. Bu da Osmanlı’nın ekonomik bağımsızlığını tamamen kaybetmesi anlamına geliyordu.
Ayrıca Osmanlı Devleti, savaş tazminatı ödemek zorunda bırakılmış ve zaten zayıf olan ekonomisi daha da kötüleşmişti. Zaten yıllarca süren savaşlar nedeniyle ekonomi büyük bir çöküş yaşamış, halk yoksulluk içinde kalmış ve üretim büyük oranda azalmıştı. Tarım, sanayi ve ticaret gibi temel ekonomik faaliyetler ya durma noktasına gelmiş ya da yabancı devletlerin kontrolüne geçmişti. Özellikle kapitülasyonların tekrar yürürlüğe konulması, Osmanlı ekonomisinin tamamen yabancı devletlerin eline geçmesine neden oluyordu. Osmanlı tüccarları ve sanayicileri yabancı sermayeye karşı rekabet edemez hale gelmişti.
Ekonomik bağımsızlığın kaybedilmesi, Osmanlı Devleti’nin gelecekte toparlanmasını da imkânsız hale getirecekti. Çünkü devlet kendi gelirlerini yönetemediği için yeni yatırımlar yapamayacak, halkın refah seviyesini yükseltecek adımlar atamayacaktı. Üstelik Sevr Antlaşması ile Osmanlı topraklarının büyük bir kısmı kaybedildiği için ekonomik kaynaklar da ciddi anlamda azalmıştı. Verimli tarım arazileri, zengin maden yatakları ve önemli ticaret yolları Osmanlı Devleti’nin elinden alınmıştı. Bu da Osmanlı’yı iyice zayıflatıyor ve bir devlet olarak yaşamasını neredeyse imkânsız hale getiriyordu.
Sevr Antlaşması’nın ekonomik hükümleri Osmanlı Devleti’ni tamamen dışa bağımlı bir duruma getirerek ekonomik çöküşünü hızlandırmış ve halkın yaşam şartlarını daha da kötüleştirmiştir. Ancak Türk halkı, bu ağır şartlara karşı direnerek Kurtuluş Savaşı’nı başlatmış ve Sevr Antlaşması’nı geçersiz kılacak yeni bir mücadeleye girişmiştir.
