Millî Mücadele’nin Doğu ve Güney cephelerinde savaşan Türk kuvvetleri, düzenli ordunun yanı sıra bölgedeki halkın oluşturduğu milis kuvvetlerinden meydana gelmiştir. Doğu Cephesi’nde Ermenilere karşı mücadele eden kuvvetler, Osmanlı’dan kalan birliklerin yanı sıra yerel milis güçlerinden oluşmuştur. Kazım Karabekir Paşa’nın komutasındaki 15. Kolordu, Osmanlı’nın Mondros Ateşkes Antlaşması’ndan sonra terhis edilmemiş tek düzenli birliği olduğu için bu cephede önemli bir rol oynamıştır. Doğu Cephesi’ndeki mücadelede Erzurum, Kars ve Sarıkamış gibi bölgelerde halk da gönüllü olarak savaşa katılmıştır.
Güney Cephesi’nde ise Fransız ve Ermeni birliklerine karşı mücadele eden Türk kuvvetleri genellikle halkın kurduğu Kuvayımilliye birliklerinden oluşmuştur. Özellikle Antep, Maraş ve Urfa’da halkın büyük bir direniş gösterdiği bilinmektedir. Buradaki savaş düzenli bir ordudan çok, halkın kendi şehirlerini savunmak için örgütlendiği bir mücadele şeklinde gerçekleşmiştir. Sivil halkın silahlanarak yaptığı bu direnişler sonucunda Fransızlar büyük kayıplar vermiş ve bölgeden çekilmek zorunda kalmıştır.
Her iki cephede de Türk kuvvetlerinin oluşumunda düzenli birliklerin yanı sıra yerel halkın ve gönüllü savaşçıların büyük katkısı olmuştur. Özellikle Kuvayımilliye hareketi, güneydeki direnişin bel kemiğini oluşturmuş, Doğu Cephesi’nde ise Kazım Karabekir’in liderliğinde düzenli ordunun etkinliği öne çıkmıştır. Bu mücadeleler sonucunda Doğu Cephesi’nde Ermenilerle yapılan Gümrü Antlaşması ile zafer kazanılmış, Güney Cephesi’nde ise Fransızlarla yapılan Ankara Antlaşması sonucunda başarı elde edilmiştir.
