Teşkilat-ı Esasiye Kanunu’nun 1921 yılında kabul edilen 1. maddesi güçler birliği ilkesiyle ilgilidir. Bu madde, egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olduğunu ve yönetim yetkisinin halkın seçtiği Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne ait olduğunu belirtmektedir. Bu durum, yasama, yürütme ve yargı yetkilerinin TBMM’de toplandığını, yani güçler birliği ilkesinin benimsendiğini gösterir. O dönemde Millî Mücadele devam ettiği için hızlı ve etkili kararlar alınması gerekiyordu. Bu yüzden, yasama ve yürütme yetkisi doğrudan meclise verilmiş ve meclis hükûmeti sistemi uygulanmıştır. Böylece, yönetimde birlik sağlanarak savaş dönemi koşullarında devletin güçlü bir şekilde hareket etmesi amaçlanmıştır.
