Nutuk’ta, Erzurum Kongresi ve Sivas Kongresi başta olmak üzere bazı kongrelerin önemi özellikle vurgulanmıştır. Bu kongreler, Milli Mücadele’nin örgütlenmesi ve halkın bir araya gelerek ortak bir direniş ruhu oluşturması açısından çok kritik rol oynamıştır.
Erzurum Kongresi, 23 Temmuz 1919’da toplanmış ve vatanın bütünlüğü ile milletin bağımsızlığının tehlikede olduğu bir dönemde, yerel düzeyde başlayan direnişin ulusal bir harekete dönüşmesinin ilk adımı olmuştur. Atatürk bu kongrede, manda ve himaye fikrine karşı çıkarak "milletin geleceğini yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır" ilkesini açıkça ortaya koymuştur.
Sivas Kongresi ise 4 Eylül 1919’da toplanmış ve Milli Mücadele'nin tek çatı altında yürütülmesini sağlamıştır. Bu kongrede, Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri birleştirilmiş ve Temsil Heyeti genişletilerek Atatürk’ün liderliği güçlenmiştir. Ayrıca bu kongrede alınan kararlarla milli egemenlik fikri daha da netleşmiş, halkın iradesine dayalı bir yönetimin temelleri atılmıştır.
Nutuk’ta bu kongreler, Türk milletinin bağımsızlık ve egemenlik mücadelesinin dönüm noktaları olarak gösterilir. Atatürk, bu kongrelerde alınan kararları ve yapılan tartışmaları detaylı biçimde aktararak, halkın nasıl örgütlendiğini ve direnişin nasıl kurumsallaştığını anlatır. Bu yönüyle Erzurum ve Sivas kongreleri, Nutuk’un önemli bölümlerinden biri olarak, Milli Mücadele’nin ruhunu ve kararlılığını yansıtır.
