Yazarın ruh hali oldukça karamsar ve umutsuz görünüyor. Kendini değersiz hissediyor, yaptığı küçük hataları büyüterek kendine yükleniyor. İçsel bir çatışma yaşıyor, hem ailesiyle hem kendisiyle olan ilişkilerinde kırılmalar var. Yaşadığı olayları abartılı bir şekilde yorumlaması, özgüven eksikliği ve pişmanlık duygusunu gösteriyor. Kütüphanede yaşadığı basit bir olay bile onun için büyük bir başarısızlık gibi algılanmış. Annesiyle yaşadığı tartışma sonrası kendini suçlaması, geçmişten gelen bazı olumsuz davranış kalıplarını fark etmesi ama bunlarla başa çıkamaması da ruhsal olarak yorgun olduğunu gösteriyor. Hayata karşı inancını ve ahlaki duruşunu sorgulaması, kendini dışlanmış ve yalnız hissettiğini düşündürüyor.
Metinde ses olayları vardır. Örneğin “aldım çıktım” ifadesinde “aldım” kelimesinde ünsüz yumuşaması görülür çünkü “almak” fiilinin kökü “k” harfiyle biterken “-dı” ekini alınca “k” harfi “d” harfine dönüşmüştür. Ayrıca “gitmek” fiilinden türeyen “gittim” kelimesinde ünsüz türemesi vardır çünkü köke ek geldiğinde “t” harfi tekrar etmiş.
Yazarın şu anda yapması gereken şey biraz durup nefes almak. Yaşadığı olayları bir bütün olarak değil, parça parça değerlendirmesi ona iyi gelebilir. Kendini suçlamaktan vazgeçip, olanları birer deneyim olarak görmeye çalışmalı. Ailesiyle yaşadığı sorunları konuşarak çözmeye çalışabilir, çünkü iletişim kurmadan hiçbir şey düzelmez. İçindeki sıkıntıları birine anlatması, belki bir öğretmenine ya da bir danışmana başvurması onu rahatlatabilir. Küçük adımlarla kendine güvenini yeniden kazanabilir. Kitaplar, kütüphaneler, öğrenme isteği onun içinde hâlâ var, bu da onun için bir umut demek.
