Osmanlı Devleti’nin Mondros Ateşkes Antlaşması’nını imzalaması ve Birinci Dünya Savaşı’ndan çekilmesi, Türk halkı arasında ilk başta savaşın bitmesinin getirdiği bir rahatlama yaratmış olabilir. Uzun yıllar süren savaşlar nedeniyle halk yorulmuş, yoksullaşmış ve çok fazla kayıp vermişti. Savaşın sona ermesi, artık acıların dineceği umudunu doğurmuştur. Ancak antlaşmanın ağır şartları ortaya çıktıkça bu rahatlama yerini büyük bir hayal kırıklığına ve tepkiye bırakmıştır.
Antlaşma maddeleri, özellikle de Anadolu topraklarının işgaline zemin hazırlayanlar, halkı derinden sarsmıştır. Orduların terhis edilmesi, stratejik noktaların İtilaf Devletleri tarafından işgal edilebilecek olması ve ülkenin fiilen savunmasız bırakılması, Türk halkında büyük bir endişe ve öfke yaratmıştır. İstanbul'un fiilen işgal edilmesi ve ardından İzmir'in Yunanistan tarafından işgale uğraması, tepkileri daha da artırmıştır.
İşgallere karşı ilk başlarda bölgesel direnişler ortaya çıkmıştır. Halk, kendi bölgelerini korumak için Kuvâ-yi Milliye adı verilen direniş birliklerini kurmuştur. Bu birlikler, işgal güçlerine karşı mücadele etmeye başlamıştır. Bu tepkiler sadece bir hayal kırıklığı olmanın ötesinde, topyekûn bir bağımsızlık mücadelesinin fitilini ateşlemiştir. Halk, egemenliğini ve vatanını korumak için elinden geleni yapmaya kararlı olduğunu göstermiştir. Mustafa Kemal Atatürk'ün Samsun'a çıkışıyla başlayan Milli Mücadele, bu tepkilerin ve direniş ruhunun bir sonucu olarak büyümüş ve tüm ülkeye yayılmıştır.
