Büyük Millet Meclisi'ne karşı çıkan ayaklanmalarda birkaç önemli faktör etkili olmuştur. Birincisi, İstanbul Hükümeti ve İtilaf Devletleri'nin kışkırtmalarıdır. İstanbul Hükümeti, meclisin açılmasıyla otoritesini kaybetmekten korktuğu için, meclis aleyhine fetvalar yayınlamış ve halkı isyana teşvik etmiştir. İtilaf Devletleri de Milli Mücadele'nin güçlenmesini istemedikleri için bu isyanlara destek vermiştir.
İkinci olarak, halkın dini duygularının kullanılmasıdır. Padişahın aynı zamanda halife olması nedeniyle, meclis aleyhindeki fetvalar bazı dindar kesimler üzerinde etkili olmuş ve onları isyan etmeye yöneltmiştir.
Üçüncü olarak, bazı eski İttihat ve Terakki Partisi üyelerinin ve Anadolu'daki bazı eski ayanların kişisel çıkarları da isyanların çıkmasında etkili olmuştur. Bu kişiler, yeni düzende güçlerini kaybedeceklerini düşündükleri için meclise karşı çıkmışlardır. Tüm bu faktörler bir araya gelerek meclis aleyhinde büyük bir isyan dalgası oluşturmuştur.
