Bu hadis, bize bilginin amacının sadece bilmek değil, aynı zamanda o bilginin bir fayda sağlaması gerektiğini anlatıyor. Yani ilim, sadece teorik bir bilgi yığını olmamalı, hayatımıza veya başkalarının hayatına olumlu bir katkı sunmalıdır. Faydalı ilim; bizi doğruya, iyiye ve güzele yönlendiren, bizi hem bu dünyada hem de ahirette ileriye taşıyan bilgidir.
Faydasız ilim ise, bir işe yaramayan, insanı boş şeylerle meşgul eden veya hatta kötüye kullanılabilecek bilgidir. Bu tür bilgi, kişinin vaktini boşa harcamasına ve daha önemli şeylerden uzaklaşmasına sebep olabilir. Hadis, bu yüzden faydasız bilgiden uzak durmamızı ve Allah’tan bize fayda sağlayacak, hayatımızı daha anlamlı kılacak bilgiler nasip etmesini istememizi öğütlüyor. Bu da aslında öğrenme sürecinde neyin önemli neyin önemsiz olduğunu ayırt etmemiz gerektiğini gösteriyor.
