Oksijenin hemoglobine bağlanmasını ve ayrılmasını etkileyen temel çevresel faktörler, doku hücrelerinin metabolizma hızına bağlı olarak değişir ve bu durum Bohr Kayması olarak bilinen olayla açıklanır.
pH (Asitlik) Etkisi: pH değerinin düşmesi (ortamın asitleşmesi), yani hidrojen iyonu (H+) yoğunluğunun artması, hemoglobinin oksijene olan ilgisini azaltır. Bu durum, oksijenin hemoglobinden kolayca ayrılmasını ve dokulara geçmesini sağlar. Yoğun metabolizma yapan dokularda (CO2 biriktiği için pH düşer) oksijenin bırakılması böyle gerçekleşir. pH değerinin yükselmesi (ortamın bazikleşmesi) ise hemoglobinin oksijene olan ilgisini artırır. Akciğerlerde CO2 atıldığı için pH yükselir ve oksijenin hemoglobine bağlanması kolaylaşır.
CO2 Yoğunluğu Etkisi: CO2 yoğunluğunun artması, ortamın asitliğini (pH düşüşü) artırdığı için dolaylı yoldan hemoglobinin oksijene olan ilgisini azaltır ve oksijenin serbest bırakılmasını sağlar. Metabolik olarak aktif dokularda (CO2 yoğundur) oksijenin ayrılması bu sayede gerçekleşir. CO2 yoğunluğunun azalması ise (pH yükselmesi demektir) oksijenin hemoglobine bağlanmasını kolaylaştırır.
Sıcaklık Etkisi: Sıcaklığın artması, hemoglobinin oksijene olan ilgisini azaltır ve oksijenin hemoglobinden ayrılmasını kolaylaştırır. Yoğun çalışan kaslar gibi metabolik aktivitenin yüksek olduğu dokularda sıcaklık arttığı için oksijen daha çok serbest kalır. Sıcaklığın düşmesi ise oksijenin hemoglobine bağlanmasını destekler.
Özetle, aktif dokularda (CO2 yu¨ksek, pH du¨s¸u¨k, sıcaklık yu¨ksek) hemoglobin oksijeni bırakırken, akciğerlerde (CO2 du¨s¸u¨k, pH yu¨ksek, sıcaklık du¨s¸u¨k) oksijeni bağlaması kolaylaşır.
