Şeyh Bedreddin İsyanı, Osmanlı Devleti'nin ikinci kurucusu sayılan I. Mehmed (Çelebi) döneminde çıkmıştır.
Bu isyan, Fetret Devri'nin sona ermesinden hemen sonra, 1416 yılında ortaya çıkmıştır ve Osmanlı tarihinde çıkan ilk dinî ve sosyal içerikli büyük ayaklanma olarak kabul edilir. İsyanın lideri, daha önce Musa Çelebi'nin kazaskerliğini yapmış olan Şeyh Bedreddin'dir. İsyanın patlak vermesinde, Ankara Savaşı sonrası bozulan toplumsal düzenin, ekonomik sıkıntıların ve Fetret Devri'nin yarattığı otorite boşluğunun büyük etkisi olmuştur.
Şeyh Bedreddin'in düşüncelerini benimseyen Börklüce Mustafa ve Torlak Kemal gibi isimler, özellikle Batı Anadolu ve Rumeli'nin Deliorman bölgelerinde geniş halk kitlelerini, çiftçileri ve yoksulları etraflarına toplamışlardır. I. Mehmed, devleti yeni toparlamış olmasına rağmen, isyanın büyüklüğü karşısında Veziriazam Bayezid Paşa'yı ve ardından oğlu Şehzade Murad'ı göndererek isyanı büyük bir zorlukla bastırmak zorunda kalmıştır. İsyanın bastırılmasının ardından Şeyh Bedreddin yakalanmış ve 1420 yılında Serez'de idam edilmiştir.
